Aan de buitenkant helemaal normaal. Gezond. Hollands welvaren. Tot je mijn hersens bekijkt. Normaliter zie je die niet zo snel, en dat is mijn geluk. Ik ben een wandelend medisch wonder. Nee, dat zijn niet mijn eigen woorden. Ik bedenk leukere koosnaampjes voor mezelf. Ik heb een hersencyste. Of, zoals mijn neurochirurg het noemt:”Een arachnoïdale cyste. Een goedaardige tumor met kwaadaardig gedrag; een ding dat er niet hoort en dus uit mijn hoofd moet”. In 2009 hoorde ik voor het eerst dat die immens grote witte vlek op de scans te zien was. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en momenteel dreunen de woorden van de neurochirurg nog na in mijn wonderlijk vormgegeven hoofd. De schedel moet gelicht. Op deze blog schrijf ik daarover.
Als je mijn hersenscans ziet denk je misschien dat ik niet helemaal 100% ben. Toegegeven: af en toe ben ik dat niet. Maar mijn IQ-scores zijn zo slecht nog niet. Ondanks mijn blonde haren en wonderlijke schedelinhoud zit ik prima in elkaar.
Kun je het aan? Durf je te kijken? Ogen open en opletten dan. Op mijn blog zal ik ook filmpjes plaatsen.
Lezen: Meer weten over hersencystes? Lees en leer! Op mijn blog zal ik regelmatig informatie schrijven over de achtergrond van mijn operatie.
Hoe mijn hoofd er van binnen uitziet? Klik en kijk! Op mijn blog zal ik regelmatig foto’s plaatsen. Ja, ook van mijn hoofdinhoud.
* Zo ziet een hersencyste eruit: Wikipedia. Let op: dit is een voorbeeld, later volgt mijn eigen scan.
* Filmpje over hersenen
* Bekijk het filmpje van een vrouw die eenzelfde operatie moest ondergaan
* Bekijk de patiëntenfolder Ruimte Innemend Proces
* Patiëntenfolder dexamethason
Dit blog, over de gevolgen van mijn hersencyste, had ik nooit kunnen opzetten zonder de support van Laura Vlaanderen. Ze is mijn extended memory, vormgever, fotograaf en steunpilaar tegelijk.
Het is een rare dag. Zoals de afgelopen dagen ook rare dagen waren. De laatste week word ik op de gekste momenten overvallen door een wonderlijke mix van gevoelens die eigenlijk een jaar eerder veel beter te verklaren zouden zijn geweest. Onrust. Blijdschap. Euforie. Maar ook: verdriet. Tranen. Lees verder
‘Wat zie je er mooi uit!’ M7 kijkt oprecht bewonderend omhoog. Opeens slaat ze haar armen om me heen. Ze zucht diep. ‘Je ziet er echt mooi uit. Anders ben je ook mooi, maar nu…’. Lees verder
De reikwijdte van dit blog blijft me verbazen. Nog wekelijks komen er mails binnen met vragen, tips, harten onder de riem en verhalen van ‘lotgenoten’. Vanaf de start op 1 maart jl. bezochten meer dan 15.000 bezoekers de site en samen bekeken zij meer dan 54.000 pagina’s. Lees verder
Ik meld me keurig op tijd. Het is er rustig. Lelystad. Een stad waar ik niets mee heb, maar waar ik tegelijk zo naar terug verlang. Ik wil hier niet zijn, niet op deze plek. Lees verder
Het gesprek met de neurochirurg was uitgebreider dan ik in één blogpost kan beschrijven. Daarom nog een aantal highlights.
Lees verder
S. Is wat gespannen. Lacherig ook. Hij reageert zich af met een ‘T-racer’. Een apparaat dat niet alleen het terras, maar ook zijn hoofd schoonboent. Ik zit met de ipad in de zon. Zorgeloos.
Ik krijg een charmant ooglapje voor en mag in de tunnel kijken. De test begint. Een pittige dit keer. “We vergelijken de uitslagen met de uitkomsten van het onderzoek van 3 maanden geleden en willen nog een uitgebreider beeld van de situatie. Met name van de linkerkant, maar ook van rechts. Lees verder
Een beetje onwennig zit ik ik in de wachtkamer. “Niet aanbellen, u wordt opgehaald”, staat er in schreeuwende letters op verschillende posters. Ik wacht braaf, maar een beetje recalcitrant word ik wel van dit soort uitingen. Ik zie een deurklink bewegen. Er komt een vrouw stil huilend uit De Deur. Lees verder
Dagelijks worstel ik me door een bergje werkmail. Mijn manier om bij te blijven. Ik probeer mijn werk zoveel mogelijk van me af te zetten, maar soms lukt dat moeizaam. De angst dat ik straks, als ik weer kan werken, te veel tijd en energie moet stoppen in het inwerktraject, is te groot. Lees verder
Ze rolt de klei over de tafel. “Ik maak iets moois voor je. Iets heel bijzonders. Zo bijzonder, dat ik niet eens weet wat het wordt”. M7 frummelt wat aan de klei, kijkt er naar en draait het ondersteboven. “Ah, ik zie al wat het wordt. Ik ben een giraf aan het maken”. Ze knijpt wat, rolt de deegroller er woest overheen, trekt stukken klei los en plakt de stukken er weer voorzichtig aan.
Lees verder
Agaat, Prinsessekade 12, 8531 HG, Lemmer
Bellen in het ziekenhuis? Nee, contact me maar via @agaatt
Updates // Inschrijven RSS feed
om updates te ontvangen