Automatische piloot

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    Geen reacties

    Ik word in een lange buis geschoven. Er wordt een rustgevend muziekje opgezet en het komende uur blijf ik stil liggen. De MRI doet zijn werk. Via een spiegeltje volg ik de gezichten van de radiologen. De neuroloog komt kijken en de muziek gaat uit. Bach wordt verruild voor Mantel. “Het gaat prima, hoor. Stil blijven liggen, dan zijn we over een half uurtje klaar”. Ik lig en verbijt de hoofdpijn. De drilboren, een ander woord is er niet voor het geluid dat deze machine maakt, komen als een mokerslag binnen. Ze hameren er lustig op los.

    Met bed en al word ik teruggereden naar de afdeling. Lopen gaat nog moeilijk. De kans om het wat te oefenen krijg ik niet. Ik moet rusten. Dat lukt moeilijk. Bezoek komt langs en dat vind ik heerlijk. Maar ook confronterend. Als twee vriendinnen me meenemen naar de gang, sta ik wankelend voor een liftdeur. Ik weet niet meer hoe zo’n ding werkt en terwijl zij al ingestapt zijn, staar ik wezenloos naar de openstaande deuren. Het dringt niet tot me door dat ik moet instappen. De deur gaat dicht en zwaait weer open. Ik word naar binnen getrokken en lift mee.

    Letterlijk. Nadenken is lastig en de automatische piloot lijkt verdwenen. Dat wordt later nog een aantal keren pijnlijk duidelijk.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

0 reacties op Automatische piloot

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.