Ik ga!

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    Geen reacties

    De cyste zit er, maar ik heb hem nog niet gezien. De scans blijven buiten mijn gezichtsveld. Dat irriteert me. Maar ik krijg de indruk dat het allemaal niet zo spannend is met die cyste van me. Tot de cardioloog en de neuroloog langskomen. In hun kielzog nog een schoolklasje artsen. Ik vang flarden van hun gesprekken op en merk dat er toch iets wonderlijks is met die cyste.

    ‘Gezellig’ rond het bed mag ik wat hyperventilatietestjes doen, op één been staan, het puntje van mijn neus aanwijzen en een rondje huppelen. Ik denk terug aan mijn broer. Wat voelde hij zich doodongelukkig toen hij na zijn coma dit soort testjes moest doen. We maken er nog grappen over. En daar stond ik dan. Temidden van 9 artsen in een onooglijk nachthemd mijn oefeningen af te draaien.

    Zo nu en dan murmelden ze wat tegen elkaar, ze doken eens in de boeken en klaar was het. De cardioloog vraagt hoe het gaat. Het (a)gaat goed, zeg ik. Hij lacht om mijn woordgrap en ik spring er direct op in: “Ik wil naar huis. Vandaag nog. Mijn hart is goed, mijn hoofdpijn is wat gezakt, de MRI is gedaan. Ik wil naar huis. Slapen, tot rust komen.”

    De neuroloog kijkt vertwijfeld, de cardioloog vraagt of ik kan beloven dat ik rust zal nemen. De neuroloog kijkt verschrikt, maar wacht mijn antwoord af. “Ja, als ik rust moet hebben, kan ik het beste thuis zijn”. De neuroloog reageert: “Ze is een moeder van twee kleine kinderen…” De cardioloog haalt zijn schouders op. Wat mij betreft mag ze naar huis. Dit meisje houden we hier niet. Ze gaat zich verzetten. Ik ken dit soort types.” Hij lacht hardop en geeft me een knipoog. Ondertussen pak ik vast wat spullen uit mijn kastje. En ik sms S. “kom me halen!!”

    Er volgt nog een indringend gesprek met de neuroloog en de cardioloog. Ik moet veel rusten. Slapen. Ik zal langzaam herstellen en moet niets overhaasten. Ik zal merken dat ik snel overprikkeld raak en nog problemen zal houden met spraak en verwerking van woorden en taal. Ik knik op de juiste momenten en beloof dat ik me aan al hun regels zal onderwerpen. Grootspraak natuurlijk. Want ik voel me niet goed en weet dat ze gelijk hebben. Ik weet ergens ook dat het niet verstandig is om naar huis te gaan…

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

0 reacties op Ik ga!

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.