Voor spek en bonen

Ik wil werken. Ik zit al vier weken thuis en dat zint me niets. Ik weet dat ik niet volledig zou kunnen werken, maar een paar uur per dag zou toch moeten lukken. De bedrijfsarts is echter heel voorzichtig. Ik mag niet werken.

Dat virus kan er maanden zitten, dus rust was het beste. Ik denk daar anders over. En mijn baas ook. Werk is structuur en structuur is juist nu van belang. Ik raak verwikkeld in een enorme strijd met de bedrijfsarts. Uiteindelijk start ik op 1 augustus weer met werken. Wat een deceptie… Ik snap niet wat er allemaal gebeurt op die afdeling die ik zelf heb opgezet. Ik merk dat het me irriteert als iedereen het gras voor mijn voeten wegmaait. Ik ben er, maar ik ben geen deel meer van het team. Het voelt alsof ik er voor spek en bonen bij zit. Alsof ze me gedogen.

Vat op de zaak krijg ik niet en bijgepraat word ik niet. Alles gaat langs me heen en ik begrijp dat dat aan de ene kant het resultaat is van mijn situatie nu, maar aan de andere kant houdt iedereen mij de hand veel te veel boven het hoofd. Voor het eerst merk ik dat werken frustrerend kan zijn. Terug op mijn oude plek ben ik nog lang niet, zoveel is duidelijk. Maar sommige mensen geeft dat de ruimte om te bloeien en die kans grijpen ze met beide handen aan. Ik zie het gebeuren, maar kan er niets mee. Alles vloeit als water door mijn vingers en na een paar uur ‘werken’ ben ik kapot. De rest van de middag slaap ik.

Zo gaat dat weken achter elkaar door. De enige oplossing die ik zie is het uitbreiden van mijn uren. Ik hamer bij de bedrijfsarts door over uitbreiding, maar krijg de handen niet op elkaar. In samenwerking met P&O maak ik een actieplan, waarin beschreven staat op welke termijn ik weer volledig zal werken. Achteraf een onzinnig document. Het is koffiedik kijken en hopen dat je planning synchroon loopt met je herstel. Ik zet alle zeilen bij om de planning te kunnen volgen. Maar daarvoor is ook verantwoordelijkheid nodig. En taken. En daar wringt de schoen. Men durft me nog niet los te laten, waardoor ik gefrustreerd achter een computer zit. Eigen taken heb ik niet, en ik voel dat ik nog altijd geen deel ben van mijn oude team. Moderne Werkverschaffing.