Brainhumor

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    11 reacties

    Ze overvallen me in mijn slaap. Door de gordijnen zie ik een knipogende M7. Frisse kop, blij! Snel knoop ik een doek om mijn gehavende hoofd. De aanblik van die mooie rits moet een drama zijn voor ze. “Je praat al makkelijker!” M7 zit stralend naast me op mijn bed. M6 loopt rondjes. Maakt grappen, kijkt me bijna niet aan. Als ze zich van me wegdraait komt M7 voorzichtig met haar hand op de doek. “Bloedt het?” Ze aait over de stof. “Doe maar af, mama, het is te warm zo”. Ze kijkt en ziet dat M6 even uit beeld is. “Ik wil het wel zien”. Ze helpt me en voorzichtig pakken we mij uit. Ze schrikt niet. Ze kijkt. Ademloos. Opgelucht. “Best mooi, maar waarom hebben ze je niet met roze dichtgenaaid? Zeker omdat je blauwe ogen hebt en daar staat blauw touw mooier bij?”.

    Ook M6 heeft in de gaten dat er iets speelt. De doek is weer op en stukje voor stukje pulkt ook zij een reepje stof weg. Ze schrikt. En kijkt. Licht afgrijzen. Dan springt ze van mijn bed en tovert ze een muntje uit haar zak. “Kijk, die heb ik gevonden. Jij krijgt hem omdat je zo dapper bent”.

    Ze helpen me prima. De rollator wekt wat hilariteit, de rolstoel is vooral een leuk speeltje voor henzelf en met name M7 houdt mijn spraak nauwlettend in de gaten. En de stand van mijn ogen. Het aantal keren dat ik zucht. Ze voelt me goed aan, want op de juiste momenten word ik terug in de kussens gedirigeerd. Ze herkent de patronen snel. Ze is bovendien opvallend ontspannen. Er is zeker bij haar zichtbaar een last van haar schouders gevallen deze week.

    M6 is als altijd onze grote ‘brainhumor’. Grappig, lichtvoetig. Speelt complete rollenspellen, dartelt en springt, zingt en lacht, maar geeft veel aan dat ze me gemist heeft. “want jij bent mijn moeder!”. Ze is even van slag als ze een kaart ziet die haar juf langsbracht. “Wát een lieve juf… Wát lief dat zij aan jou denkt. Je zit niet eens bij haar in de klas!”.

    Met mij gaat het wisselend. Het ene moment (het moment waarop de foto’s genomen zijn bijvoorbeeld) gaat het best heel goed en voel ik me wat fitter. Dan gaat praten beter en is de hoofdpijn goed te handelen. Een kwartier later kan ik van ellende niet eens omdraaien in bed en versta ik mezelf niet eens als ik praat. Het gaat op en af. En dat is best verwarrend. Bezoek dat op moment 1 binnenkomt gaat met een naar gevoel naar huis, terwijl de volgende helemaal lyrisch de deur achter zich dichttrekt omdat hij erger had vermoed. Ik vind het zelf ook verwarrend. Maar ik merk dat rust, slapen, weinig geluid en prikkels het allerbeste helpen nu. Komen de meiden thuis, dan moet ik geslapen hebben en goed gegeten, dan kan ik ze best goed om me heen hebben. Ik blijf erg druk met praten. Praten is makkelijker dan luisteren, merk ik. In dat geval bepaal ik zelf het onderwerp en hoef ik niet alle verhaallijntjes te volgen en te ordenen. Dat scheelt een boel energie en frustratie. Bovendien merk ik dat ik door veel te praten, woorden te herhalen en heel veel te oefenen, woorden makkelijker terugvind. Sneller kan produceren. Dat helpt.

    Schrijven blijft een drama. Dat vind ik heel, heel erg. Ik weet dat het komt, en als ik heel goed oplet kan ik een redelijk stukje schrijven, maar dat kost me te veel tijd en energie nog. Ik vertrouw er op dat het beter wordt, maar makkelijk vind ik dat niet. Lopen, bewegen in het algemeen, gaat al wel wat soepeler. Zo flexibel als M6 ben ik nog niet, maar zolang mijn geest een elastiekje blijft, neem ik die stramme plank die mijn lijf voorstelt maar voor lief. Die buigt deze Barbapapa nog wel eens om. Tijd.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

11 reacties op Brainhumor

  • Marijke Winkeler wrote on March 27, 2012 at 8:10 // Reply

    Denk goed om jezelf! Moet je zien hoe je ver je al bent een week na zo´n zware operatie!!! Wel jezelf de rust en de tijd gunnen om te herstellen! En wat heb je toch geweldige kids!

  • Ragna wrote on March 27, 2012 at 8:48 // Reply

    Wat een briljante opmerking.. Blauw past leuker bij je ogen.. maar roze was ook leuk geweest!

    Succes meisje… langzaamaan!

  • Laura wrote on March 27, 2012 at 9:00 // Reply

    Houd het gevoel van de goede dagen vast, ze komen vaker. Maar je hebt ook dagen die even wat minder zijn. Omdat je lichaam nog niet alles aan kan (in tegenstelling tot je onuitputtelijke geest)… Take care! x

  • Rike van der Meij wrote on March 27, 2012 at 9:55 // Reply

    AGAAT, neem van mij aan, jij gaat weer goed praten en schrijven, geloof mij. Maar het hele proces heeft zijn tijd nodig.
    Leafs Honneke.

  • Andrea van der Woude wrote on March 27, 2012 at 10:33 // Reply

    Wat heb jij leuke kinderen zeg. Wat een humor. Roze hechtingen, zou natuurlijk wel iets zijn om een aan te geven bij de chirurg.
    Fijn dat je af en toe echt al betere momenten hebt. Veel geduld, niet te snel alles willen kunnen. Het gaat allemaal wel weer goed komen! Groetjes, Andrea

  • yvonne wrote on March 27, 2012 at 10:41 // Reply

    Lieve AGAAT! Die stramme plank dat komt wel weer goed… Zorg jij nu maar dat dat elastiekje niet knapt! 😉 Heb heel veel bewondering voor je en de manier waarop je de dingen beschrijft. Het komt vast helemaal goed! dikke tut

  • Marian Mulder wrote on March 27, 2012 at 11:37 // Reply

    Lieve Agaat,

    Het is zo herkenbaar wat je schrijft. Nienke zei zondag nog tegen me dat ik veel meer en sneller praat. Vroeger dacht je na en soms zei je dan wat en soms ook niet, nu lijk je al te praten voor je hebt nagedacht, alsof je erg onrustig bent. Toch voel ik me niet onrustig, maar zo kom ik blijkbaar over, ook voor mij de manier om het in eigen hand te houden. Luisteren is veel vermoeiender, maar ik merk wel dat ook dat langzaam steeds beter gaat. Ik heb collega’s er naar gevraagd en die merken nu alleen een miniem verschil met voor de operatie. Dus ook dit zal wel weer goed komen en anders maar niet.

    sterkte meid en neem voldoende rust dat is echt essentieel.

    Liefs uit Almere

  • Miriam wrote on March 27, 2012 at 1:34 // Reply

    Agaat, voor iemand die niet goed schrijft nu schrijf je verdomd goed! Makat niet uit dat je ze nu niet zelf op kunt schrijven. Want de woorden en mooie, treffende zinnen zitten in je hoofd. Dus daarmee zit het wel goed.
    Neem je tijd en geniet van je kinders. Heerlijk om te lezen hoe zij ermee om gaan. x

  • Aukje wrote on March 27, 2012 at 5:57 // Reply

    Bijzonder mooi om te lezen hoe de meiden er zo op hun eigen manier mee omgaan…..!

  • Amy wrote on March 27, 2012 at 7:13 // Reply

    hoi Agaat,

    heel veel sterkte met dit proces. Van Rike, mijn vriendin, hoor ik dat je een kanjer bent. houden zo.
    Amy

  • Lydia Wolbers wrote on March 28, 2012 at 4:48 // Reply

    Wees trots op die mooie meiden van jullie, gelukkig zijn kinderen heel flexibel en weten ze verdriet vaak beter te handelen dan volwassenen!

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.