Euforie

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    7 reacties

    “Wat lach je opeens hard! En vaak!” Gisteravond lachte ik zelfs J1 wakker tijdens een telefoontje met K. Hij slaapt op oudjaaravond gerust door een chinese rol van een meter doorsnede, dus die lach van mij zal behoorlijk richting een bataljon gillende keukenmeiden gegaan zijn. “Ik weet ook niet hoe het komt. Het voelt alsof er een grijze waxlaag van me afgevallen is”.

    Ik zie, ruik, proef, lach en geniet in het extreme. Van alles. Ik kan lyrisch zijn over het geluid van een kruimelzuiger. Werkelijk. Ik verbaas me er over dat ik dat geluid gewoon aankan. Dat ik me niet onder de kussens verstop als S. met dat ding door huis waart. Ik wacht dapper elk half uur op de kerkklokken en schreeuw het uit van enthousiasme als ze een oubollig liedje spelen. Nog harder dan J1 die daar al een jaar extreem blij van wordt. Ik kan een half uur praten over een geluid van een motor. Dat ik nu opeens kan aanhoren. Nog geen twee weken geleden verafschuwde ik alles wat meer decibels produceerde dan een zuchtje wind.

    En dat is een bevrijding. Huilend zat ik deze week onder een dekentje in de tuin naar mijn meiden te kijken. Ik genoot van die blije meiden die zongen en sprongen. Afgelopen zomer kon ik er niet naar kijken, naar dat gespring, gehos, gezing, gelach. Ik vluchtte naar binnen en trok me terug op de bank. Tot de kerkklokken weer begonnen of de “hells” angels hun bikes weer bij mij voor de sluis parkeerden. Dan vluchtte ik de tuin in. Tot ik ook daar weer uit elkaar spatte van alle geluiden en bewegingen. Zo bleef ik bezig.

    Achterafgezien is het onbegrijpelijk dat ik het zo ver heb laten komen. Dat ik zoveel geslikt en ingeleverd heb. Als ik terugkijk, dan voel ik me met terugwerkende kracht schuldig. Tegenover mezelf, maar zeker ook tegenover de meiden en S. Maar ik weet dat het langzaamaan ontstaan is. Er ingeslopen is. Heel langzaam stopte mijn sociale leven met draaien en werden goede dagen steeds verder weggedrukt door dagen waarop ik alleen nog bezig was me door de dag te slepen. En te focussen op mijn werk, dat ondanks alles gewoon doorging. Bewust koos ik er niet voor om teamleider te worden. Bewust maakte ik mijn dagen niet langer dan 9 uren. Ik trok het niet meer. En toch ging dat allemaal min of meer onbewust.

    “Ik heb nooit geweten dat het zó heftig was”. Nee, ik ook niet. Ik zie het nu pas echt scherp. Als ik kijk naar hoe ik me nu voel, anderhalve week na de operatie, dan sta ik versteld. Ik voel me nu al zoveel beter en heb zoveel minder hoofdpijn dan een week voor de operatie, dat ik me nu realiseer hoe lang ik me vreselijk naar heb gevoeld en hoe hevig veel pijn ik had. Morfine was een jaar geleden echt beter op zijn plaats geweest dan nu.

    En dus leef ik even in euforie. Natuurlijk weet ik dat de weg nog heel lang is. Ik zie dat mijn lichaam echt tijd nodig heeft om zichzelf weer te vinden. Ik merk dat lopen, schrijven, praten, leven, nog lang niet op topniveau zijn. Ik ben er van doordrongen dat ‘tijd’ dat moet oplossen. Maar de winst die ik nu al heb geboekt is de ellende van de afgelopen anderhalve week allemaal al meer dan waard geweest.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

7 reacties op Euforie

  • gerhardina wrote on March 30, 2012 at 6:22 // Reply

    je bent een topper agaat groot respect voor je

  • Bettina wrote on March 30, 2012 at 7:00 // Reply

    Fantastisch dat het zo goed met je gaat en dat je weer kunt genieten van de kleine dingen .Zet hem op meid.

  • Laura wrote on March 30, 2012 at 8:55 // Reply

    Ik weet nog dat je begin dit jaar zei: “Lau, ik zie er niet meer uit.” Ik zag het niet. Waarschijnlijk omdat je geleidelijk moeier werd, de wallen geleidelijk kwamen. Van de week maakte ik foto’s van je. Je was als herboren. En dat zag ik pas toen ik je Facebook-foto (van voor je korte koppie) er naast hield. Je zag er 6 (!) dagen na de operatie beter uit dan de maanden daarvoor. Je had gelijk!

    Zelfde geldt voor het feit dat je je zonnebril zo vaak op had, niet realiserend hoeveel last je had van het licht. En we wilden je graag nog voor de operatie op de foto zetten, met je lange haar. Want je was zo bang voor een kort koppie. Het lukte niet, je kon het niet aan. En 6 dagen daarna dus wel. Wat een verschil. En je ogen stralen weer, niet langer dof.

    Te lang gewacht? Allicht. Maar het sluipt er inderdaad aan. En je wist ook: als er wat gebeurt is het niet zomaar iets. En dat doe je niet als je je niet heel heel heel erg rot voelt. Je moest over die grens heen en dat duurde even. En als je dan op het punt komt dat er wat moet gebeuren, moet je wachten op de onderzoeken, op de neurochirurg…

    Voel je niet schuldig. Neem het jezelf alsjeblieft niet kwalijk. Dat doen de kids ook echt niet. En S. is veel te blij nu al te zien wat de operatie met je heeft gedaan.

    xxx

  • Laura wrote on March 30, 2012 at 8:56 // Reply

    Oh ja, en dat lopen/schrijven/praten komt wel weer. Het denken gaat je verdomd goed af 🙂

  • Jeroen Drenth wrote on March 31, 2012 at 10:07 // Reply

    Top dat je zo blij bent! Geniet ervan, maximaal!!

  • Ragna wrote on March 31, 2012 at 7:22 // Reply

    Ik laat even een traan.. Omdat ik het zo herken. En omdat ik zo blij ben dat je verlost bent van die verdomde gevoeligheid… want, o ik snap hoe dat werkt…

  • Willemvk wrote on April 1, 2012 at 7:55 // Reply

    Doet mij denken aan het verhaal van die kikker.
    Als je een kikker in water zet en dat langzaam opwarmt blijft hij zitten. Als je een kikker rechtstreeks in heet water zet, springt hij er uit.

    Maar heerlijk dat het nu zoveel beter gaat

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.