Mentaal en fysiek

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    8 reacties

    Ongetwijfeld de moeilijkste vraag die me gesteld kan worden is precies de vraag die iedereen stelt. “Hoe gaat het?” Het is een logische vraag. Het antwoord is alleen voor mij heel lastig te geven. Want wat is goed? Wat is slecht? Redelijk? En hoe houdbaar is het antwoord? Het ene moment voel ik me redelijk fit, zowel mentaal als fysiek. Het volgende moment lig ik uitgeteld met hoofdpijn op mijn hippe thuishulpbed. Het lijntje is nog erg dun, de wisselingen in mijn conditie nog erg groot en grillig.

    Mentaal red ik het prima. Gister zag ik de video die mijn vader maakte toen ik op de neuro intensive care lag. Hoewel die eerste beelden na de operatie best hard binnen kwamen, trok ik ze prima. Vanochtend zag ik de rest van de film. Het gruwelijke afscheid van M6 en M7 was zeer pijnlijk om te zien, maar ik ben blij dat ik die beelden heb. Het raakt me, maar ik word er ook blij van. Opgelucht dat ik tóch weer bij ze ben en dat alles min of meer vlekkeloos is verlopen. Er wordt vaak gevraagd of ik het allemaal écht wel trek, emotioneel gezien. Vorige week kreeg ik een mailtje van een bloglezer. “Doe je je niet sterker voor dan je bent? Je mag best even flink balen van alles, hoor. Het is niet niets geweest. Houd je dus niet alte stoer. Trek je het écht?” stond er. Dat antwoord is een stuk makkelijker te geven: ja ik trek het echt. En nee, ik doe me niet stoerder voor dan ik ben. Ik ben nog altijd licht euforisch over de operatie, de winst die ik al geboekt heb en de manier waarop alles verlopen is. Terugkijken heeft niet erg veel zin. Blijven hangen in de rollercoaster ook niet. Ik kijk bewust vooruit. En dat kost me echt geen moeite. Mocht dat veranderen -en dat sluit ik heus niet uit- dan deel ik dat hier gerust. Tot die tijd kunnen jullie aannemen dat het emotioneel gezien echt goed gaat.

    Fysiek is het een ander verhaal. Ik voel me zwakjes. Moe. Lopen gaat steeds beter, maar verder dan mijn huiskamer of de tuin kom ik nog niet. Daar baal ik van, want in mijn hoofd voel ik me daarvoor wel sterk genoeg. Ik wil naar buiten! Naar het strand, de winkel, de school van de meiden. Uiteten! Op vakantie! Een rolstoel biedt natuurlijk uitkomst, maar mijn verlangen naar ‘buiten’ heeft zo zijn grenzen, net als mijn trots. De rolstoel staat dus werkloos is de schuur en ik zit binnen. Aangekleed, opgemaakt en wel. Ik zie er uit alsof ik elk moment de deur uit kan stappen, maar ik doe het niet. En stiekem vind ik dat ik over die trots heen moet stappen.

    Aan de andere kant weet ik dat ik alle gesprekken op straat nog niet trek. Boodschappen doen kost S. momenteel dubbel zo veel tijd door alle lieve mensen die willen weten hoe het ons vergaat. Bezoek trek ik al kwalijk, dus een rondje supermarkt zit er echt nog niet in, vermoed ik. Maar… Ik wil het wel graag proberen. Even mijn grenzen ontdekken, kijken wat ik aan kan. Zien hoelang ik daarna moet herstellen.

    En dat is één van de weinige dingen die ik dus wel écht lastig vind: mentaal ben ik qua herstel veel verder dan fysiek.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

8 reacties op Mentaal en fysiek

  • Jan van der Geld wrote on April 3, 2012 at 10:28 // Reply

    Zo herkenbaar wat je schrijft. Sterk in geest en veel willen. Je grenzen kom je vanzelf tegen en kan je telkens een stukje verleggen. Je positieve instelling is je kracht. Liefs Jan.

  • Laura wrote on April 3, 2012 at 10:34 // Reply

    Ik zei het eerder: je geest en je ongeduld zijn je grootste vijand 🙂 Ik kan er veel van vinden, zou zelf precies hetzelfde hebben. Knuffel

  • Rike van der Meij wrote on April 3, 2012 at 10:57 // Reply

    Kan vooral tegen je zeggen…. Take your time!! Rust en zeg vaak Nee als het moet iK KEN HET ONGEDULD (ons eigen) maar nu even ademen in de buik en volg je lichaam, dikke tuut.

  • Marian Mulder wrote on April 3, 2012 at 11:26 // Reply

    Hee Agaat,

    Het is zo herkenbaar, je beschrijft ook mijn grootste worsteling van het afgelopen jaar. Het leven als patient is niet leuk en het is erg moeilijk om het geduld op te brengen om rustig te leven. Vertrouw er maar op dat het weer goed komt, ik ben nu ruim tien maanden verder en werk al weer 26 uur per week. Ook ik kon de eerste maanden alleen maar wandelen in en om het huis, luister naar je lichaam en af en toe je grenzen op zoeken is ook goed want dat maakt je sterker.

    Liefs uit Almere
    Marian

  • moniek wrote on April 3, 2012 at 12:30 // Reply

    Hoi Agaat, heel herkenbaar wat je allemaal schrijft.. ben zelf nu 4 maand na ok en voel me nogsteeds niet 100%.. jij bent nu 2-3 weken na ok? is echt nog niks meid! 🙂 echt heel veel geduld kweken.. dat is het allermoeilijkste aan revalideren, jezelf op de rem trappen maar tóch zien dat je vooruit gaat.
    Natuurlijk kun je je grenzen opzoeken en deze overschrijden, maar je wordt vanzelf terug gefloten, en hoe..
    heel heel heel veel succes, hou je taai.. en luister naar je lichaam, ook al wil je mentaal nog zoveel 🙂

  • petra wrote on April 3, 2012 at 3:32 // Reply

    He agaat,heel herkenbaar vindt ik zo,ja dat weet je nu wel! Neem voor alles de tijd,je hoeft de trein niet te halen.die rijd toch maar weinig!met rust komt het een stap in de goede richting,denk aan je lieve thuisfront en aan je zelf.geen haast hebben.nou hou je taai, Petra

  • terry wrote on April 3, 2012 at 5:30 // Reply

    Agaat eigelijk ben je niet veranderd je zocht altijd die grens…maar doe maar kalm aan mischien is dat je grens gr

  • Fam. de Vries-Freese wrote on April 7, 2012 at 7:39 // Reply

    Hoi Agaat, jou verhalen zijn zo herkenbaar het is alsof ik mijn eigen verhaal lees, ook zo het verhaal van de rolstoel alleen in ons geval een mega stoere rolator met dikke bandjes ;)) wat hebben we veel heen en weer gelopen, een hele zware opgave was dat. Maar soms moet je even over de drempel het zal je goed doen, je kunt ook rond etenstijd gaan dan is het rustig op straat ;)) en kun je even van een ander uitzicht genieten. Hou je taai …

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.