Buitenzinnen

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    6 reacties

    “Ik wil eruit. Buitenspelen wil ik!”. Dit keer is het niet M6 die dit roept. Ik ben het. Lichtelijk gefrustreerd. Ik zit al drie weken binnen. Al twee weken kijk ik uit op die kenmerkende sluis. Zie ik mensen lopen, fietsen, springen, rennen en ijsjes likkend voorbij lopen. Zie ik de eerste boten de sluis weer passeren. Mensen vakantie vieren in de omgeving die zo bij mij hoort.

    Die sluis. Dat water. De plek waar ik na al die jaren al zo aan gewend ben. Waar ik normaal gesproken zo achteloos aan voorbij loop. De locatie waaraan toeristen zich massaal vergapen. Ik lig al twee weken languit en zie dagelijks wat onze visite ziet als ze haar neus op onze ramen drukt om dat unieke levende schilderij nog beter te kunnen bekijken.

    Ik wil erbij zijn. Deel uitmaken van dat wat er zich aan de andere kant van het raam afspeelt. Maar liever nog wil ik er achteloos aan voorbij lopen. Me niet eens meer bewust zijn van die mooie plek. Ik wil me, net als voorheen, verbazen over de poppenkast die de fotograferende toeristen er van maken. Ik wil me weer irriteren aan lallende Duitsers met halve liters bier op het voordek. Fnuikend mijn neus ophalen als mensen de smalle sluisbruggetjes niet over durven steken.

    Die sluis is de afgelopen weken mijn vaste uitzicht geweest en werd een metafoor voor dat wat ik moet missen. Toen ik uit het ziekenhuis kwam maakte ik er zelfs een foto van. Zo blij was ik om hem weer te zien. Zo blij was ik om weer thuis te zijn. Ik was een toerist in mijn eigen huis. De afgelopen dagen zag ik de eerste plezierjachten van dit seizoen de sluis weer binnenvaren. Ik bekeek het alsof ik het voor het eerst zag. Mijn neus tegen de ramen. Ik vond het allemaal even mooi. En confronterend.

    Want Ik wil naar buiten. Doen alsof alles weer normaal is. Weer volwaardig onderdeel zijn van de wereld om me heen. De buitenwereld. Vanochtend voelde ik me sterk genoeg. En dus stapte ik eindelijk, ondersteund door een paar wielen en mijn moeder, dapper een paar honderd meter. Ik ben zelfs een winkel ingestapt. Ik was er gauw weer uit, maar ik was buíten! De spierpijn die ik nu heb en de pijn in mijn hoofd die ik nu voel, heb ik er graag voor over. Dit smaakt naar meer. Het verlangen is alleen maar aangewakkerd. Ik wil dat smalle sluisbruggetje over. En met een fles wijn lallend op het voordek zitten.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

6 reacties op Buitenzinnen

  • Nienke wrote on April 11, 2012 at 6:49 // Reply

    Haha mag ik met je meedoen? Doet me denken aan ons einexamenfeest met flessen witte lambrusco! Heeeerlijk slobberwijntje in de zon, krijg er elemaal zin in 🙂

  • Aman wrote on April 11, 2012 at 6:53 // Reply

    Klinkt mooi allemaal! Met jou positieve instelling en wil weet ik zker dat je voor je er erg in hebt weer aan dat wijntje zit, genietend van als die onnozele Duitsers 😉 Tot snel meis! Liefs en dikke tut!

  • moniek wrote on April 11, 2012 at 8:11 // Reply

    nog even geduld, jouw tijd komt nog wel, en hoe! 🙂

  • terry wrote on April 11, 2012 at 8:43 // Reply

    weer zo mooi verhaal en je weet ik denk in plaatjes en zie het zo voor mij haha nou als ik de sluis binnen vaart mag al is hij niet groot jij zo op het voordek
    ps had al een afsprak met S 🙂

  • Jeroen Drenth wrote on April 12, 2012 at 11:23 // Reply

    Now we’re talking! Fles wijn en bier drinken met Siemen (Ken je het dubbele systeem nog? hahaha!)

  • Laura wrote on April 14, 2012 at 8:16 // Reply

    Hoe mooi wij ook wonen, ik ben jaloers op jullie mooie plekje. En jij… jij zal steeds vaker naar buiten lopen en tegen de tijd dat we echt zomerse dagen hebben, heb je geen ondersteuning meer nodig. Wedden?

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.