Tabé…

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    9 reacties

    Hij heeft me ontzettend geholpen de laatste weken en hij is er altijd voor me. Hij is de stille kracht. De verpersoonlijking van rust. Altijd staat hij voor me klaar, elke keer weer helpt hij me. Vangt hij me op. Masseert hij mijn rug, ondersteunt hij mijn nek. Hij vermaakt de kids en ook voor de visite staat hij altijd klaar. Hij en ik zijn met elkaar vergroeid geraakt.

    In slechte tijden leer je je vrienden kennen. Een cliché van de bovenste plank, maar helemaal waar. Een aantal heeft me lichtelijk teleurgesteld de afgelopen periode. Anderen verrasten mij en bewezen zich opeens als vriend, soulmate. Hij behoort duidelijk tot de laatste groep. Maar opeens had ik genoeg van hem. Zijn niet aflatende steun brak me op. De irritaties begonnen langzaam. Hij nam letterlijk en figuurlijk te veel plaats in. Mijn drang naar onafhankelijkheid stak de kop op. Ik mag dan wel een Barbapapa zijn, hij beperkte me in die onafhankelijkheid. En dat was prima op de momenten dat ik te ziek was om me daar druk over te maken, maar nu ik langzaamaan weer wat opkrabbel staken de eerste irritaties de kop op. Het sloop er in. En gister zag ik het allemaal opeens heel helder. Als ik stappen vooruit wilde maken, dan moest hij eruit. Dan moest hij me loslaten en me op eigen benen laten staan. Egoïstisch? Ongetwijfeld. Vandaag stond de vrachtwagen voor. Ik heb hem uit huis gezet. Ik heb hem nog vriendelijk gedag gezwaaid en toen de deur heel hard dichtgeslagen.

     

    20120418-201903.jpg
    Dag hip thuishulpbed, hoi rollator, tabé rolstoel. Onze deur blijft voor jullie voorlopig gesloten.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

9 reacties op Tabé…

  • gerhardina wrote on April 18, 2012 at 7:22 // Reply

    agaat ik geef je gelijk tabe ermee je bent een topper

  • moniek wrote on April 18, 2012 at 7:29 // Reply

    haha, ik snapte em ook pas toen k de foto erbij zag.. :P grappig geschreven!
    het gaat je zeker lukken zonder die hulpmiddelen :)

  • Rike van der Meij wrote on April 18, 2012 at 7:41 // Reply

    Ohh Hahahaha Agaat, wat een geweldig stukje weer, ik kwam niet meer bij, Ik dacht verdomd dat het eerst over de arme Siemen ging. Geweldige einde , mooie opbouw, je hebt talent!

  • Jellie wrote on April 18, 2012 at 7:44 // Reply

    fijn dat het zo goed met je gaat, je bent een kanjer! diep respect

  • terry dam wrote on April 18, 2012 at 7:50 // Reply

    zo Agaat komt niet uit de kast ………maar uit de BED top hoor

  • petra wrote on April 18, 2012 at 7:56 // Reply

    He agaat,fijn om weer wat te lezen van je! Maakte me een beetje zorgen,hoe het nu met je gaat enzo.ik schrok best van wat je schrijft,tot dat ik de foto zag! Ik dacht nee toch,nou goed om dit te lezen,hou je taai stoere vrouw! Groet Petra

  • Eric wrote on April 19, 2012 at 5:52 // Reply

    Weer en stap verder op de weg terug. Je kwam gisteren even voorbij in een gesprek na afloop van het symposium op het NIFV. en ik dacht, he ik heb al een paar dagen niet meer op Brainstorm gekeken, hoe zou het met Agaat gaan. Dus gisteravond laat nog even gekeken en gelukkig het gaat nog steeds goed. Volhouden!! Wij missen je enorm als vriendin en als vakvrowu.

  • Wouter wrote on April 19, 2012 at 10:37 // Reply

    Zal opluchting zijn dat je die hulpmiddelen kon uitzwaaien. Fijn dat je zulke stappen zet. Groeten uit rampenland! Wouter

  • Marian Mulder wrote on April 19, 2012 at 12:18 // Reply

    Hahahahha, wat een heerlijk verhaal en ook mijn zette je op het verkeerde been. Dacht natuurlijk ook dat het over S ging en na twee regels dacht Ja dat is wat liefde is! Fijn dat je van deze maatjes afscheid hebt kunnen nemen. Weer een stap op weg in het herstel.

    Liefs uit Almere

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.