BrainSTOrM

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    8 reacties

    Dagelijks worstel ik me door een bergje werkmail. Mijn manier om bij te blijven. Ik probeer mijn werk zoveel mogelijk van me af te zetten, maar soms lukt dat moeizaam. De angst dat ik straks, als ik weer kan werken, te veel tijd en energie moet stoppen in het inwerktraject, is te groot. In 2009, toen dat-ding-in-mijn-hoofd voor het eerst voor problemen zorgde, frustreerde dat inwerktraject me enorm. Dat overkomt me niet nog eens. In de ideale wereld stap ik straks weer achter mijn bureau en begin ik waar ik anderhalve maand geleden eindigde. Ik ben soms naïef.

    Ik mis mijn werk, mijn collega’s en als ik via mail en social media zie wat er momenteel allemaal gebeurt, welke mooie communicatieprojecten zijn uitgezet, ben ik trots. En somber tegelijk. Ik wil erbij zijn. Met mijn voeten in de klei staan. De schouders eronder zetten. Niet vanaf de zijlijn toekijken hoe mooie projecten bij mijn afwezigheid eindelijk hun beslag krijgen. De projecten die ik ooit opstartte, waar ik deel van was. Ik wil er bij zijn als sites live gaan, als zorgvuldig uitgedachte communicatiecampagnes de lucht ingebracht worden. Ik wil effecten zien van het werk dat we verzetten, de strategieën die we uitdachten. Ik wil weer met een enthousiaste groep mensen in crisiscommunicatieplannen duiken. Samen sparren, me druk maken over deadlines, boos worden om onbegrijpelijke keuzes, lachen om fouten.

    En tegelijkertijd moet ik er ook weer niet aan denken. Multitasken kan ik nog niet. Concentreren is nog lastig. De vermoeidheid en hoofdpijn vragen nog te veel van me en prikkels leggen me snel lam. Het woord ‘Werken’ is dus precair momenteel. Ik heb geen idee wanneer “straks” is. Ik weet niet wanneer ik sterk genoeg ben om er weer met gestrekt been in te gaan. En dat irriteeert enorm. Elke dag dat ik langer thuiszit wordt het schuldgevoel groter en groeit de drang naar mijn bureau.

    Natuurlijk weet ik dát dat moment komt. Ik weet alleen niet wanneer. Schuldgevoel is nergens voor nodig, zorgen maken is onzinnig en natuurlijk zijn ook alle andere clichés waar. Het kómt. Geduld. Rust. Tijd. Maar ondertussen ‘brainstorm’ ik híer en niet daar.

    Ik wil weer ‘brainstormen’ zoals het bedoeld is.
    En daar zit waarschijnlijk de ware frustratie.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

8 reacties op BrainSTOrM

  • Eric Seugling wrote on May 7, 2012 at 7:18 // Reply

    Lieve Agaat, ik bewonder je wil om weer aan de slag te gaan en je weer te laten horen. Maar hou jezelf nog even in toom, we lopen echt niet weg hoor! En er blijven nog genoeg prachtige projecten over om je op te storten. Nu is rust van groot belang!

  • Marian Mulder wrote on May 7, 2012 at 7:20 // Reply

    Ook ik heb die frustratie gehad en weet nu dat ik moeiteloos weer ingestroomd ben. Dat ga jij ook doen dat weet ik zeker. Probeer het inderdaad maar van je af te zetten, dat is ingewikkeld, maar het is niet anders. Zodra je weer een beetje meedraait brainstorm je weer mee en ben je weer onderdeel van het proces. Ook hier geldt weer geduld is een schone zaak maar ja dat is niet ons ding……

  • Agaat wrote on May 7, 2012 at 7:27 // Reply

    @eric Ik weet het, jullie blijven. Maar ik wil bíjblijven!
    @marian; Voor dit punt in het hele proces waarschuwde je me ooit al; ‘te goed om ziek te zijn, te ziek om goed mee te draaien’ et voilá! 😉 Met kleine stapjes komen we uiteindelijk ook ergens, maar ik heb lange benen en stap graag met forse pas…

  • Laura wrote on May 7, 2012 at 7:47 // Reply

    Lieve lieve Agaat,

    Je brainstormt nog steeds af, je denkt met mij mee, je bent actief. Je taal gaat met sprongen vooruit, niet eens stapjes. De operatie was 6 weken geleden. Vroeger lag je nog in het ziekenhuis.

    Ik herken je ongeduld. Maar ik zie een dierbaar vriendinnetje die weer is wie ze ooit was. Die niet vecht tegen dat ellendige ding. En die trots op zichzelf is. Hou dat vast! (dan zit dat weekendje weg er nog dit jaar in, moet ik al een fotograaf zoeken?)

  • Willemvk wrote on May 7, 2012 at 9:05 // Reply

    Als ik dit stukje vergelijk met een stukje van een paar weken geleden, zie ik alleen maar reuzen stappen de goede kant op.
    Je gaat er wel weer komen.

  • yvonne wrote on May 8, 2012 at 6:05 // Reply

    Lieve agaat!

    Zo begrijpelijk en herkenbaar, maar inderdaad alle cliches zijn waar…..Tijd, rust, geduld!! Helaas kun je niet toveren, maar met jouw doorzettings vermogen en kracht komt het echt wel goed! Ben trots op je! Dikke x

  • Paul van der Pol wrote on May 8, 2012 at 7:12 // Reply

    Ook ik ben in 2006 en 2008 uitgevallen. Maar, ik ben er nog. En Agaat, ik snap heel goed wat je bedoelt als je wel wilt werken, dat ook denkt te kunnen, maar ook weer niet en het voorlopig nog even niet mag. Geniet van de stapjes voorwaarts die je zet.

  • Ragna wrote on May 9, 2012 at 10:17 // Reply

    O wat herkenbaar.. Ik heb me vreselijk lang schuldig gevoeld naar mijn werk. En telkens als ik ze sprak riep ik heel hard dat ik volgende week wel koffie zou komen drinken. En de week daarna zou beginnen…

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.