Door het oog van de naald

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    14 reacties

    Ik krijg een charmant ooglapje voor en mag in de tunnel kijken. De test begint. Een pittige dit keer. “We vergelijken de uitslagen met de uitkomsten van het onderzoek van 3 maanden geleden en willen nog een uitgebreider beeld van de situatie. Met name van de linkerkant, maar ook van rechts. Zo vergelijken we niet alleen eerdere uitslagen, maar ook de samenwerking van je linker en je rechteroog. Je hersenen zijn verantwoordelijk voor die samenwerking, vandaar”.

    Ik klik op een knopje als ik een wit stipje zie. Bij elk lichtflitsje maakt de tunnel een geluid, dus ik vermoed dat ik na een minuut of wat, als mijn ogen moe worden, geconditioneerd ga klikken. Pavlov-effect. Na een kwartiertje recht vooruit kijken, klikken en blindstaren is de eerste test voorbij. Links is aan de beurt. Ik merk op dat ik bij elk lichtflitsje een hgeluid in de tunnel hoor. “Klopt. Dat is de interval die is ingesteld. Soms hoor je die wel, maar is er geen flitsje te zien. Niet vaak, hoor. Meestal lopen flitsjes en geluiden gelijk”. Ik snap dat niet, zo wordt manipulatie wel erg makkelijk. De verleiding om de test te saboteren kan ik weerstaan. Maar van de uitslag hangt veel af. Scoor ik niet hoog genoeg, dan kan ik autorijden (voorlopig?) wel vergeten. De bedrijfsarts waarschuwde me daar gister nog voor: “ga er vanuit dat de oogarts je langdurig het rijbewijs kan ontnemen. De neurochirurg zal uiteindelijk wel weer eens akkoord geven, maar de oogarts kan dat besluit zo weer terugdraaien. De kans dat dat gebeurt is reëel”.

    Autorijden kan ik sowieso nog niet. Multitasken, overzicht houden en anticiperen op onvoorziene gebeurtenisen is nog ver beneden alle peil. Maar dat komt vanzelf wel terug. Ooit. Maar dat-ding-in-mijn-hoofd heeft wel voor schade aan mijn oog gezorgd. Sterker nog: de oogarts zag het ding bij een reguliere controle zitten. Zijn woorden galmen nog na: “er drukt iets op uw oog, ik vermoed een tumor en stuur u direct door naar Neurologie. De druk op uw oogbol is te hoog en uw oogspier is opgerekt. Uw oogzenuw is niet meer te zien”. De schok van deze ‘ontdekking’ was voor hem groter dan voor mijzelf, want ik wist van de cyste. Maar had hem daarover (bewust) nog niets verteld. Zo kon hij zijn eigen conclusies trekken. En dat deed hij goed.

    Ik saboteer niet, maar klik onwillekeurig toch soms als ik een geluidje hoor. Na weer een half uur klikken, kijken, knipperen en koker-kijken ben ik klaar. De uitslag krijg ik een kwartiertje later. De oogarts geeft me een hand en slaat mijn schouders blauw. “Ik ben zo blij u te zien! U ziet er blij uit. Ik heb álles gehoord over de operatie. Snel, ga zitten. Dan test ik uw ogen en vertellen we elkaar alles”.

    Met mijn ogen is weinig mis. Recht vooruit kijken kan ik wel. Mijn bril hoef ik niet structureel op (wonderlijk genoeg had ik hem na de operatie nog nauwelijks gedragen). Ik krijg wat druppels in mijn ogen en mag mijn kin op een schaaltje leggen. Hij kijkt en tuurt. Je zou er verlegen van worden. Maar veel ziet hij niet. Ik krijg andere druppels ingespoten en ondertussen vertelt hij enthousiast over de uitslag. Hij springt en huppelt de onderzoekskamer rond terwijl ik me hopeloos onbeholpen voel met die tranende ogen en wazige blik. De mascara druipt van mijn kin.

    “Luister. De oogzenuw was ingekapseld door de tumor, maar de neurochirurg heeft hem ongelooflijk goed kunnen redden. Hij heeft er minitieus omheen gesneden en dat is wonderbaarlijk goed gegaan. Van te voren hadden we al geconcludeerd dat je zenuw onherstelbaar beschadigd was. We hadden al vastgesteld dat de operatie daarbovenop alleen maar meer schade zou aanrichten aan oogspieren en -zenuw. Wij snappen niet hoe het kan, maar na de operatie is je gezichtsveld aan de linkerkant verbeterd. Toen de tumor er nog in zat was de situatie slechter dan nu. Onbegrijpelijk. Een wonder”.

    Voor me staat een arts nog net niet te jubelen. De rustige oogarts verandert voor mijn ogen in een aimabele versie van Emile Ratelband. “Het gaat om een paar procent, maar dat is voor jou een enorme progressie. We hadden de hoop al voor de operatie opgegeven, dus dit is een enorme opsteker”. Ondertussen kan ik alleen maar denken aan mijn rijbewijs. Ondanks mijn wazige druppel-blik zie ik mezelf haarscherp door Nederland cruisen.

    “De neurochirurg heeft een kunstwerkje afgeleverd. Daar mogen we enorm veel respect voor hebben. We weten niet of het nog beter wordt dan nu het geval is, maar dat is voor nu ook niet van belang. Over een half jaar testen we weer en vergelijken we alles. Nu zit er nog wat druk op de oogbol en vocht in je hoofd, dus wie weet schuiven we straks weer een stukje de goede kant op. We zullen zien!”

    Hij legt mijn kin weer op het plankje en bekijkt mijn oog. “Ik zie de tumor niet meer, ik zie je oogzenuw en die is zeer fragiel. Maar hij is er en doet íets. Mevrouw het wonder, ik ben zeer blij dat u ooit bij me langskwam. Uw verhaal is uniek. Ik zal het met mijn collega’s delen. We weten niet waarom u zoveel geluk heeft gehad”. Hij knijpt in mijn arm. “Maar we weten dat niet alleen in de Efteling wonderen gebeuren”.

    Vanavond eten we worteltjes met een blinde vink. Om te vieren.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

14 reacties op Door het oog van de naald

  • Nienke wrote on May 10, 2012 at 11:06 // Reply

    Woehoe!!!

  • Wilma wrote on May 10, 2012 at 11:16 // Reply

    Geweldig nieuws!

  • Patrick RP (VRF) wrote on May 10, 2012 at 11:30 // Reply

    Beter terug komen dan daarvoor ? HET KAN DUS

  • Anja wrote on May 10, 2012 at 1:15 // Reply

    Wat een supergoed nieuws! Top!

  • Marian Mulder wrote on May 10, 2012 at 1:49 // Reply

    Wat heerlijk om dit goede nieuws te lezen!!

  • Lutske wrote on May 10, 2012 at 3:01 // Reply

    Wauw….. Wat mooi nieuws!! En wat een leuke arts! Zo zie je ze niet vaak!!

  • terry wrote on May 10, 2012 at 4:14 // Reply

    whahahah toppie van harte schoonheid

  • gerhardina wrote on May 10, 2012 at 4:44 // Reply

    je bent een topper agaat

  • Jeroen Drenth wrote on May 10, 2012 at 5:19 // Reply

    Cool! Worteltjes met blindevink hahahaha! #geestig!

  • Aliëtte wrote on May 10, 2012 at 5:38 // Reply

    Hoeraaaaaaaaaaa!

  • Marijke Winkeler wrote on May 10, 2012 at 5:48 // Reply

    Haha fantastisch om te lezen! Wat moet dit goed voelen!

  • yvonne wrote on May 11, 2012 at 8:37 // Reply

    Schiet helemaal vol van je verhaal! Goed nieuwd meis! Dikke x

  • Eric Seugling wrote on May 11, 2012 at 6:42 // Reply

    Hoeraaaaaaa

  • Miriam wrote on May 12, 2012 at 4:34 // Reply

    Wat ontzettend fijn…en een arts laten jubelen dat doen er niet veel je na 😉 En een wonder genoemd worden….

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.