Control-Alt-Delete

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek

    10 reacties

    S. Is wat gespannen. Lacherig ook. Hij reageert zich af met een ‘T-racer’. Een apparaat dat niet alleen het terras, maar ook zijn hoofd schoonboent. Ik zit met de ipad in de zon. Zorgeloos.

    Een paar uur later zijn we onderweg. Jurkje, sleehak, spijkerbroek, overhemd. Mijn jurk was toevallig het eerste waar mijn oog op viel vanochtend, zijn spijkerbroek is speciaal uitgezocht. Want in een te hippe short kun je ‘de redder’ niet onder ogen komen, ook niet bij deze zomerse temperaturen, vindt hij. Ik vind van wel. Maar een discussie is het verder niet waard. Zoals zoveel de moeite niet meer waard is. En tegelijkertijd is zoveel meer opeens juíst de moeite waard. De afgelopen weken hebben dat soms pijnlijk duidelijk gemaakt. 19 Maart was in dat opzicht een keerpunt. Een mooi neveneffect van een heftige tijd.

    “Wat verwacht je?” Ik zit naast hem in de auto. “Ik verwacht niets, ik hoop alleen dat ik straks zelf naar huis rijd”. “Kun je rekenen?…” “Rekenen er dan maar niet op, bedoel je?”. Hij lacht. Ik staar strak voor me uit. Ik wil dat roze kaartje en mijn vrijheid terug. Ik wil zelf naar de Mac Drive rijden, mijn eigen BOB zijn na een trouwerij, spontaan de auto instappen en doelloos rondjes rijden. Onafhankelijk zijn.

    “Kom maar”. Daar is hij. De Redder. De man die volgens S. meer aanzien verdient dan Mahatma, Dalai, en Moeder Theresa bij elkaar. De kunstenaar die mijn hoofd zo prachtig heeft bewerkt. De enige man ter wereld die écht een kijkje in mijn hoofd mocht nemen. Letterlijk. Gebroerderlijk slaan ze elkaar op de schouders. De ene nam mijn hoofd onder handen, de ander bracht hem op hol. De ene is hopelijk klaar met zijn taak, de ander is hopelijk nog een leven lang bezig met de uitvoering van de zijne.

    “Hoe is het meid?” Ik vind het leuk als iemand dat zegt. Mensen die om de zin mijn naam noemen wantrouw ik bijna bij voorbaat. Mensen die me ‘meid’ noemen sluit ik al na één zin in mijn hart. Misschien omdat mijn vader me zo noemt. Als hij me vol ontzag feliciteert na zijn verlies in Wordfeud.

    “Het gaat goed”. Mijn standaard woordgrap slik ik net op tijd in. Geen plaats voor geintjes nu. Serious business. Ik vertel over mijn moeheid en de overprikkeling en over mijn opluchting ten aanzien van de hoofdpijn en de druk achter mijn ogen. Ik gooi mijn -zeer zorgvuldig gestylde- haar achterover. “Hij is echt mooi geworden! Ik ben er blij mee!”. Hij schiet in de lach. En toen was de tijd van grappen en grollen voorbij. In grote lijnen vertelt hij:

    “Technisch gezien is de operatie erg goed verlopen. De mens heeft drie soorten hersenvlies; het harde hersenvlies, het spinnenwebvlies en het zachte hersenvlies. Jouw hersenvliezen, alle drie, zijn ooit begonnen met woekeren. Waarom en waardoor is niet duidelijk. Door de woekering van de drie verschillende typen hersenvlies is uiteindelijk een holte met hersenvocht ontstaan die er voor zorgde dat je hersenvocht niet meer vrijuit kon stromen. Dat zorgde voor enorm oplopende druk in je hoofd. Je hersenen zijn er zelfs door naar achter weggedrukt. Bovendien bleef het vocht tussen de andere kant van de vliezen maar ophopen, omdat die niet meer vrijelijk door je schedel kon rondstromen. De cyste blokkeerde dat”.

    “Tijdens de operatie zagen we in dat de situatie in jouw hoofd vroeg om een andere aanpak dan vooraf gedacht. Initieel zouden de verklevingen van het hersenvlies zoveel mogelijk weghalen, de cyste doorboren en daarmee zouden je klachten wellicht kunnen verdwijnen. Het probleem van de druk op je hersenen zou dan in elk geval opgelost zijn. Uiteindelijk was de verwoekering ernstiger dan op basis van de MRI’s verwacht kon worden. De verwoekering liep zoals gezegd door drie hersenvliezen en de hersenen heen, doordat het binnenste vlies ook was gaan meewoekeren. De ruimte tussen de binnenste vliezen, de sub-arachnoïdale ruimte, bevat onder andere belangrijke zenuwen en bloedvaten. We hebben toen besloten ook tussen de hersenen door te gaan snijden en hebben alle verwoekerde vliezen moeten losmaken. Alledrie dus. Niet de ene die we verwacht hadden. De cyste was één grote (stel je de grootte van een suikermeloen voor) klomp taai materiaal dat dwars door vliezen en hersenen groeide. Dat is weggesneden. Risicovol, maar hard nodig”. Hij haalt adem. “Gelukkig werkte alles na de operatie nog naar behoren”. Een opluchting.

    We zuchten tegelijk. En halen tegelijkertijd diep adem om de onze vragen te stellen. Ik had me van te voren voorgenomen om de ‘wat-als en stel-dat’-vragen achterwege te laten. Al toen me werd verteld dat een hersenoperatie nodig was, werd de bittere noodzaak duidelijk gemaakt. Toen ik wakker werd en weer wat van de wereld begreep, vertelde hij me duidelijk dat langer wachten met opereren dodelijk was geweest. Ik was in een coma gezakt en er niet meer uitgekomen. Terugkijken heeft geen nut. Het werd, het was, het is gedaan. Vooruitkijken moeten we.

    “Komt het terug? En wanneer trek ik dan aan de bel?” “In principe is de cyste nu weg. De hersenen zijn zo verdrukt, dat de elasticiteit er uit is. Ze zijn volledig naar achter gedrukt en blijven daar helaas ook. De schedel in aan de linkerkant nu min of meer leeg, je hersens liggen nu ter hoogte van je achterhoofd, zo zijn ze in elkaar geperst en daar kunnen we niets meer aan doen. De kans dat je hersenvliezen weer gaan woekeren is er, we weten immers niet wat het heeft uitgelokt, maar de kans dat er weer een cyste gevormd wordt is nu minder groot dan het geval zou zijn geweest als we hadden geopereerd zoals gepland. De ingreep was groter, de operatie risicovol, maar het positieve effect voor de lange termijn is daardoor ook groter”.

    “Ik heb sinds de operatie opeens mijn reuk-en smaakvermogen weer terug en er zijn meer van die eigenaardigheden. Nagelbijten is voorbij, mijn chocoladeverslaving is weg en…” “Dat kan kloppen. Je schedel is open geweest, je hersenen zijn blootgelegd, er is in gesneden. Het kan zijn dat je als het ware bent ‘gereset’. Hij lacht. Ik jubel: “Precies dat gevoel heb ik! Zo benoem ik het zelf ook. Alsof ik gereset ben. Dat kan dus kloppen?!”

    “Ben ik even blij dat u mijn Control-Alt-Delete of F5-knop heeft gedrukt en niet per ongeluk op ‘Formateer'”.

    “Die knoppen lagen bij jou inderdaad heel dichtbij elkaar..”

    20120522-215941.jpg

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

10 reacties op Control-Alt-Delete

  • Nienke wrote on May 22, 2012 at 8:17 // Reply

    Pffff. Ik schrik hier toch wel weer van Agaat. Nóg weer heftiger dan gedacht. Wat een vreselijk goede arts heb je gehad, en wel meerdere engeltjes die over zijn schouder meekeken.

    Bij CTRL-ALT-DEL komt het toch best vaak voor dat opstarten niet meer lukt…..

  • Laura wrote on May 22, 2012 at 8:17 // Reply

    “Kom maar”. Daar is hij. De Redder. De man die volgens S. meer aanzien verdient dan Mahatma, Dalai, en Moeder Theresa bij elkaar. De kunstenaar die mijn hoofd zo prachtig heeft bewerkt. De enige man ter wereld die écht een kijkje in mijn hoofd mocht nemen. Letterlijk. Gebroerderlijk slaan ze elkaar op de schouders. De ene nam mijn hoofd onder handen, de ander bracht hem op hol. De ene is hopelijk klaar met zijn taak, de ander is hopelijk nog een leven lang bezig met de uitvoering van de zijne.”

    Hier ga ik van huilen hoor, wat lief 🙂
    En wat een verhaal. Niet meer woekeren dan maar. Voor woekerende bamboe’s heb je van die banden die er omheen kunnen. We hebben nog wel wat liggen, iets voor jou? 🙂

  • Patrick RP (VRF) wrote on May 22, 2012 at 8:59 // Reply

    Reboot and restart….Wees gezegend dat het je mocht gebeuren, wees dankbaar dat je het mag meemaken, wees trots dat het mogelijk was….

    Los daarvan ken ik dan weer genoeg format en restart potentials.

    Zie je donderdag…xx

  • Heleen wrote on May 22, 2012 at 9:06 // Reply

    Meid wat mooi geschreven:)

  • Miriam wrote on May 22, 2012 at 9:11 // Reply

    Zo zeg, stil van. Wat een wonderdokter…en zo lief hoe je over S en jou schrijft 🙂

  • yvonne wrote on May 23, 2012 at 6:22 // Reply

    Een heel dikke x en knuffel!!!

  • Anja wrote on May 23, 2012 at 6:48 // Reply

    Ik sluit me helemaal aan bij wat anderen zeggen, wat een verhaal en wat hebben jullie wat meegemaakt zeg. En wat kun je het goed verwoorden. Ben er stil van… Respect!

  • Gretha wrote on May 23, 2012 at 12:07 // Reply

    ik had gister vluchtig gelezen dat je weer een verhaal had geschreven maar te weinig tijd om het te lezen. Vandaag heb ik het er bewust bijgepakt en ben er even voor gaan zitten. Jouw verhaal, jouw schrijfstijl en jouw pakkende woorden, ze raken me weer .. Als communicatie adviseur is het de bedoeling dat je kan communiceren maar zoals jjij dat doet vind ik toch dat je een andere roeping hebt gemist. Je had columniste moeten worden! Misschien is dat waar die vrouw het over had! Meid, ik vind het weer fijn om even te weten wat jou bezighoudt en hou het herstel vordert. Snel drinken wij op jou, op het leven, jouw leven!! Dikke kus

  • Erwin wrote on May 24, 2012 at 10:50 // Reply

    Zoals jezelf zegt…… GOED GEDAAN ‘MEID’ (dat is het belangrijkste)
    GOED GEDAAN DOC. (Zonder hem was het nooit gelukt)

    En je weet, je collega’s zijn altijd in gedachte. Maar het belangrijkste is je eigen gezin (TOPPERS)

    Respect voor alles wat er gebeurt, alles wat nog gaat komen en niet te vergeten….. Dat we je weer kunnen verwelkomen op het werk.

    Hou je taai. En tot snel.

  • Lidwien wrote on May 25, 2012 at 12:43 // Reply

    Ik ben stil…

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.