Brainiversary

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Kijkvoer

    8 reacties

    Het is een rare dag. Zoals de afgelopen dagen ook rare dagen waren. De laatste week word ik op de gekste momenten overvallen door een wonderlijke mix van gevoelens die eigenlijk een jaar eerder veel beter te verklaren zouden zijn geweest. Onrust. Blijdschap. Euforie. Maar ook: verdriet. Tranen. Hoe ellendig ik me de laatste weken voor D-day ook voelde, mentaal was ik sterk. De enige emotie die de overhand leek te hebben, was euforie. Hoewel ik me na het zware gesprek met de arts best even angstig voelde en er best wat tranen weggeslikt moesten worden, staan die emoties niet symbool voor de nare periode die op het gesprek volgde. Ik voelde strijdlust. Opluchting. En euforie dus. Omdat ik zo verschrikkelijk blij was dat de klachten, die mijn leven behoorlijk in de houdgreep hielden, wellicht zouden verdwijnen. Maar vooral omdat ik zo verdomde blij was dat de neurochirurg zo duidelijk vertelde wat de risico’s waren; hoe nijpend de situatie in mijn hoofd was.

    Hoe spannend de operatie ook zou worden, hoe groot de risico’s ook zouden zijn: ongerust ben ik niet geweest. Bang ook niet. Mijn vertrouwen was rotsvast. Dit kwam goed. Dat ding ging er uit en ik zou me weer geweldig goed gaan voelen. En als dat niet het geval zou zijn, dan had ik daar, op dat moment, ook vrede mee gehad. Er was gewoonweg geen keuze. Die operatie moest. Níet opereren betBrainiversaryekende sowieso het einde. Dat semi-doodsvonnis was best even moeilijk, maar het maakte me strijdbaarder dan ooit.

    Achteraf had ik het het moeilijkst met de gevolgen voor mijn omgeving. De opmerkingen van #M7 en #M8 sneden soms door mijn ziel. Het pruikendrama, het gesprek over donorschap, hun ogenschijnlijk kinderlijke vragen; ik vond het niet te verteren voor ze.  S. die zich zo ongelooflijk veel zorgen maakte. Met wie ik elk scenario moest doorspreken en zaken moest regelen die je eigenlijk niet wílt regelen. Het afscheid van hen allemaal compenseerde het gebrek aan tranen en verdriet in die periode overigens ruimschoots. Nog altijd is 18 maart 2012 de zwartste bladzijde uit mijn geschiedenis. Bewust afscheid nemen van alles wat je lief is, is het meest mensonterende dat me ooit is overkomen. En ik hoop dat ik dat de komende 60 jaar kan blijven roepen.

    En ‘opeens’ zijn we een jaar verder. En wandel ik al dagen down Memorylane. Opeens komen de emoties met terugwerkende kracht alsnog voorbij. Wat voelde ik me eenzaam toen na de operatie mijn spraak te wensen overliet. Wat voelde ik me onzeker toen M7 mijn teksten moest verbeteren. Wat was ik tegelijk trots op die kleine meisjes die zich zo ontzettend groot hielden. Wat was ik verdrietig toen ik mijn stoere S. in de spiegeling van het glas als een gebroken man de gang van het UMCG uit zag lopen. Wat schrok ik van mijn litteken. Wat was ik euforisch toen ik voor het eerst buiten in de zon in mijn rolstoel voor de ingang van het UMCG zat, met tulband, zonder makeup en dikke tranen over mijn wangen. Wat was ik verbaasd over het mooie resultaat van de fotoshoot die Laura van mij en mijn litteken maakte. Wat was ik bang voor de toekomst toen schrijven niet ging. Wat was ik boos toen ik las dat er opeens wél een vervanger voor mijn functie werd gezocht. Wat was ik trots toen mijn rolstoel en rollator weer uit huis werden gehaald. Wat was ik onzeker toen ik merkte dat boodschappen doen een te grote opgave was. Wat verwonderde ik me over mijn eigen positiviteit. Wat vond ik het verdrietig en mooi tegelijk om te zien hoe begaan iedereen met ons was. Wat baalde ik van mijn hoofd, die sneller wilde dan mijn lichaam. Wat was ik gruwelijk trots op S. die alles draaiende hield. Wat was ik opgelucht toen ik weer voorzichtig mocht gaan werken. Wat genoot ik van de zon, van geluid, van geuren. Wat was ik opgelucht dat de hoofdpijn wél verdwenen was. Wat vervloekte ik de botpijn aan mijn schedel. Wat was ik gefrustreerd toen mijn inwerktraject langer was dan ik nodig vond. Wat was ik geraakt toen één van de meiden vanuit het niets met lange halen vertelde hoe erg ze het allemaal had gevonden en hoe bang ze was geweest. Wat vond ik het spannend toen Elma mijn lange haar er afknipte en me een geweldige korte coupe bezorgde. Wat genoot ik van mijn stappen vooruit. En wat werd ik chagrijnig van het wachten op het volgende stapje in mijn herstel.

    Het afgelopen jaar was rauw, pijnlijk, ellendig, onzeker, maar ook heel mooi. Omdat ik heb gezien waar alles omdraait. Omdat ik heb gevoeld hoe fijn het is als er met je meegeleefd en -gedacht wordt. Omdat ik heb ervaren dat S. en ik elkaar ook geweldig aanvullen in tijden waarin alles op spanning staat en onzekerheid de boventoon voert. Omdat ik voortdurend werd herinnerd aan de waarde van mijn gezin, mijn familie, vrienden. Omdat ik nu als nooit te voren weet hoe hard we elkaar nodig hebben. Omdat mensen uit onverwachte hoek contact zochten, meeleefden. Omdat ik er opnieuw achter kwam dat doorbijten, doorzetten en niet te veel achterom kijken je daadwerkelijk verder helpt. Omdat ik mijn grenzen beter (her)ken en heb geleerd dat voor jezelf kiezen niet altijd het synoniem is voor egoïsme. Omdat ik soms mezelf flink tegenkwam en baalde va die ontmoeting.

    Omdat ik trots ben. Op mezelf. Omdat ik mezelf, na 34 jaar, pas écht op waarde kan schatten.

    Stiekem ben ik vandaag 1 jaar geworden. En op die leeftijd is een dergelijk inzicht een unicum.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

8 reacties op Brainiversary

  • Nienke wrote on March 19, 2013 at 9:33 // Reply

    Ik kan een heel verhaal typen maar het komt allemaal neer op dat ik het een kanjer vind en je bewonder tot en met. Fijne eerste Brainday. Xxx

  • Laura wrote on March 19, 2013 at 9:33 // Reply

    Slik & knuffel voor een van de sterkste vrouwen die ik ken. Luv ya!

  • Amanda wrote on March 19, 2013 at 9:57 // Reply

    Wat is het heftig en wat ben ik toch blij dat het zo goed met je gaat na alles! Top wijf ben je! Dikke tut en tot heeeeeel snel! X

  • Lummieke wrote on March 19, 2013 at 10:06 // Reply

    Met dikke chocoladeletters: GEFELICITEERD! Houd dit trotse gevoel vast en gebruik het de komende 60 jaar! Vooral deze quote van jou was ook mijn les in 2012: “Omdat ik mijn grenzen beter (her)ken en heb geleerd dat voor jezelf kiezen niet altijd het synoniem is voor egoïsme. Omdat ik soms mezelf flink tegenkwam en baalde va die ontmoeting. ” Ik ben trots op je Agaat!

  • Lidwien wrote on March 20, 2013 at 6:49 // Reply

    Time flies! Wie had kunnen denken dat je dit verhaal nu zou kunnen en weten te schrijven.. De kracht waarmee je het vertelt en je leven weer leidt. Meid, wat heb ik een diep diep respect voor jou!

  • HIeke wrote on March 20, 2013 at 12:20 // Reply

    Ik ken jou eigenlijk niet (geloof ik tenminste)…. ben eigenlijk spontaan op je verhaal gestuit via mijn facebookcontacten….. Maar door het lezen van je verhalen ken ik je een beetje en ik voel nu toch de drang je even zeggen dat ik je geweldig vind!

  • Sabrina wrote on March 20, 2013 at 9:39 // Reply

    Wat een bijzonder verhaal, mooi geschreven, heftig. Wat een respect voor jou en je gezin. Ik hoop dat jullie alleen maar mooie tijden tegemoet gaan. Wil je wel laten weten dat ik al die tijd al wilde vragen hoe het met je ging, maar vreemd genoeg dat niet echt durfde. Heel veel geluk samen!!

  • Carola wrote on March 21, 2013 at 4:18 // Reply

    Meid wat ben jij een ongelooflijke heldin. Tranen lopen over mijn wangen, van ontroering en diep respect. Heel veel geluk de komende 60 (of 160!) jaar!

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.