“Ik weet het nog zo goed”

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    Geen reacties

    Je kunt zeggen wat je wilt van artsen, communicatief gezien staan ze vaak niet heel goed aangeschreven. Maar ik tref het. Mijn neuroloog is prettig in de omgang, laagdrempelig, staat open voor suggesties en neemt ruim de tijd. Dat laatste zal de patiënt die na mij aan de beurt was, beamen. En vervloeken, schat ik in. Dr. D. ontvangt me met een wat verlegen lachje. “Ah, Agaat”, fluistert hij bijna. “Ik kan het me allemaal nog goed herinneren. Ik heb na je operatie nog uitgebreid met de neurochirurg nagepraat. Wat jammer dat je weer terugbent. Vertel. Ik vertel en S. ook. De neuroloog stelt voor om wat neurologische testjes te doen. Hij kijkt me afwachtend en halflachend aan. “Tja, dit vind jij nooit zo leuk hè?”. Nee, dat vind ik verre van leuk. Ik heb er een gruwelijke hekel aan. Maar een kwartier later zijn de zenuwen weer getest, het puntje van de neus weer aangeraakt, de voetjes weer van de vloer geweest en de reflexen weer getest.

    Natuurlijk concluderen we hetzelfde als de vorige keer. Links verminderd gevoelig, coordinatie rechts niet helemaal binnen de normen. “Het kan zijn dat dat ding teruggekomen is, maar dat zou me ernstig verbazen. De operatie is heel goed verlopen. Maar het kán. Ik ben er niet gerust op. We maken een nieuwe MRI en deze keer doen we dat dus wél met contrastvloeistof”.  Zelfs dat wist hij dus nog.

    De MRI wordt op korte termijn gepland. Over een week kan ik terecht. Dat is fijn. En nodig. Want de spanning stijgt. Zéker bij S.

    Duidelijkheid a.u.b.

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

0 reacties op “Ik weet het nog zo goed”

Leave a Reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.