Struisvogel

  • Geschreven door: // Categorie: Dagboek, Hersenspinsels

    12 reacties

    De spanning na het zien van de MRI hebben we dit weekend even flink van ons afgeschud. Een feest in Duitsland was een heerlijke uitvlucht en een mooi moment om de hersenen, die met name bij S. in lichtelijk overspannen toestand verkeren, even te resetten. Dat lukt.Zelf ben ik nog vrij relaxed. Natuurlijk baal ik van die witte vlek, maar ik houd mezelf voor dat het allemaal nog best mee kan vallen. Kop in het zand. Ik maak het mezelf niet graag moeilijk als dat niet strikt noodzakelijk is. Maar, toegegeven, vannacht sliep ik slecht. Opeens ging ik ook nadenken over ‘stel dat-wat als-en als-dan’. Het werd uiteindelijk weer ochtend.

    De wachtruimte van de neuroloog zit vol. Tien minuten eerder dan gepland stapt dr. D. op ons af. De formele hand verruilt hij door een schouderklop. “Kom gauw”.

    Daar zitten we. Keiharde flashback naar 2011. Het scherm wordt omgedraaid en na een swingende scroll-beweging kijk ik in mijn eigen hoofd. Ik zie hersenen, hij wijst bloedvaten aan. We scannen verder door mijn hoofd. Alles ziet er netjes uit. De vaten zijn goed, ventrikels lijken netjes, de hypofyse is in orde. Het hersenvlies, dat eerder een probleem opleverde, lijkt in orde. Maar dat leek het op de vorige MRI ook. Dat zegt dus nog niet al te veel. Ik ontwaar een hersenstam en hij houdt de cursor even stil. Ik weet wat gaat komen, maar hij weet dat niet. “Tja. Hier zien we dus recidief. Iets kleiner dan de vorige, maar het zit er. Een grote”.

    Hij kijkt me aan. Kijkt naar S. En dan weer naar het scherm. Hij zegt dat het complex is. Dat het heel zeldzaam is. Dat de operatie vorig jaar zo goed verlopen is. Dat hij het ook niet begrijpt. Dat het kan zijn dat de cyste van toen toch weer is dichtgegroeid. En gevuld. Dat dat dan wel heel snel gegaan is. Dat het kan zijn dat deze cyste een overblijfsel is. Maar dat dat eigenlijk niet kan, omdat hij daarvoor te groot is. Dat mijn klachten door de hersencyste veroorzaakt worden. Dat hij dit nog niet eerder meemaakte. Dat het jammer is. En dat het hem ook verbaast. Dat hij ook schrikt. Dat ik naar de neurochirurg moet. Dat hij antwoorden moet geven. Dat hij het behandelplan maakt. Dat hij alleen weet hoe de situatie was toen hij mijn schedel weer sloot. Dat hij het ontbreken van een postoperatieve MRI vervloekt.
    “Sterkte”.

    De neurochirurg dus. Hij mag de lijnen nu gaan uitzetten. Antwoorden geven. En als het écht niet anders kan, mag hij opereren ook. Dat deed hij -vandaag exact 1,5 jaar geleden- ook naar tevredenheid. Jammer dat het resultaat zo beperkt houdbaar blijkt.
    Waar is die struisvogel als je hem nodig hebt?

    • Facebook
    • Twitter

Reacties

12 reacties op Struisvogel

  • Laura wrote on September 19, 2013 at 6:20 // Reply

    In je app 😉
    Dikke knuffel, be there anytime. Samen onder kleedje?

  • Nancy van de Wint wrote on September 19, 2013 at 6:50 // Reply

    Sterkte Agaat. Ook dit ga je weer flikken xx

  • Jenny wrote on September 19, 2013 at 7:23 // Reply

    Agaat, wat ik moet zeggen, wist niet dat ik ergens zo stil van kon worden…. Heel veel sterkte en een dikke tuut xxx

  • marian wrote on September 19, 2013 at 7:53 // Reply

    Pfff heftig meid, sterkte knuffel en liefs uit Almere.

  • Bas wrote on September 19, 2013 at 8:43 // Reply

    Sterkte Agaat, ben er ff stil van, maar ook hier ga je je gewoon weer doorheen slaan.

  • gerhardina wrote on September 19, 2013 at 7:30 // Reply

    agaat heel veel sterkte en natuurlijk voor je hele gezin ook

  • Frea wrote on September 20, 2013 at 1:55 // Reply

    Jeetje Agaat, wat een tegenvaller, sterkte met alles! Ik heb zoveel bewondering voor je, ik hoop voor jullie allen dat het meevalt. xxx

  • Willemvk wrote on September 22, 2013 at 8:25 // Reply

    Damn 🙁 Dat zijn geen fijne dingen

  • annie braam gaal wrote on September 23, 2013 at 8:04 // Reply

    Lieve Agaat,

    ik ken jou niet persoonlijk maar je vader en moeder des te meer. Jou vader is een volle neef van mij en jij dus eigenlijk een achternicht maar dit dus terzijde. Ik heb je blog gelezen en heb een enorm respect voor jou hoe je de dingen opschrijft en weet te verwoorden en daarbij ook nog eens een groot gevoel van humor ten toon spreid . Ik denk dat veel lotgenoten daar een hoop moed uit kunnen halen . Jeetje meis en dan nu toch weer terug gekeerd die rot cyste ik hoop voor jou en je familie dat het allemaal dit keer toch nog mee zal vallen .Ik zal je blog blijven volgen en wens je heel veel sterkte en warmte van alle dierbaren om je heen… Liefs van je onbekende achternicht Anna/Annie…..

  • Erna de Vries wrote on September 24, 2013 at 5:35 // Reply

    He truttebol…Wat valt er te zeggen…shit shit shit..maar ik weet ook dat je sterk genoeg bent om er weer tegen aan te gaan!!!! en je weet het…
    Dikke tut fan Erna

  • Mariska Korthof wrote on September 24, 2013 at 8:30 // Reply

    BAH! Wat een rotbericht! Had je zo gegund dat je blog nu ‘klaar’ was. Helaas dus niet. Ik zal in ieder geval blijven lezen. Ik wens je veel sterkte en kracht toe!

  • Machteld wrote on October 11, 2013 at 8:13 // Reply

    Agaat, ík viel al stil toen ik het hoorde, ik kan me bijna niet voorstellen hoe dat voor jou en je lieve gezin moet zijn. Heel veel sterkte en kracht toegewenst.

Leave a Reply to Willemvk Cancel reply

Vul de velden in om je reactie achter te laten. Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.