Het is een rare dag. Zoals de afgelopen dagen ook rare dagen waren. De laatste week word ik op de gekste momenten overvallen door een wonderlijke mix van gevoelens die eigenlijk een jaar eerder veel beter te verklaren zouden zijn geweest. Onrust. Blijdschap. Euforie. Maar ook: verdriet. Tranen. Lees verder
‘Wat zie je er mooi uit!’ M7 kijkt oprecht bewonderend omhoog. Opeens slaat ze haar armen om me heen. Ze zucht diep. ‘Je ziet er echt mooi uit. Anders ben je ook mooi, maar nu…’. Lees verder
De reikwijdte van dit blog blijft me verbazen. Nog wekelijks komen er mails binnen met vragen, tips, harten onder de riem en verhalen van ‘lotgenoten’. Vanaf de start op 1 maart jl. bezochten meer dan 15.000 bezoekers de site en samen bekeken zij meer dan 54.000 pagina’s. Lees verder
Ik meld me keurig op tijd. Het is er rustig. Lelystad. Een stad waar ik niets mee heb, maar waar ik tegelijk zo naar terug verlang. Ik wil hier niet zijn, niet op deze plek. Lees verder
Het gesprek met de neurochirurg was uitgebreider dan ik in één blogpost kan beschrijven. Daarom nog een aantal highlights.
Lees verder
S. Is wat gespannen. Lacherig ook. Hij reageert zich af met een ‘T-racer’. Een apparaat dat niet alleen het terras, maar ook zijn hoofd schoonboent. Ik zit met de ipad in de zon. Zorgeloos.
Ik krijg een charmant ooglapje voor en mag in de tunnel kijken. De test begint. Een pittige dit keer. “We vergelijken de uitslagen met de uitkomsten van het onderzoek van 3 maanden geleden en willen nog een uitgebreider beeld van de situatie. Met name van de linkerkant, maar ook van rechts. Lees verder
Een beetje onwennig zit ik ik in de wachtkamer. “Niet aanbellen, u wordt opgehaald”, staat er in schreeuwende letters op verschillende posters. Ik wacht braaf, maar een beetje recalcitrant word ik wel van dit soort uitingen. Ik zie een deurklink bewegen. Er komt een vrouw stil huilend uit De Deur. Lees verder
Dagelijks worstel ik me door een bergje werkmail. Mijn manier om bij te blijven. Ik probeer mijn werk zoveel mogelijk van me af te zetten, maar soms lukt dat moeizaam. De angst dat ik straks, als ik weer kan werken, te veel tijd en energie moet stoppen in het inwerktraject, is te groot. Lees verder
Ze rolt de klei over de tafel. “Ik maak iets moois voor je. Iets heel bijzonders. Zo bijzonder, dat ik niet eens weet wat het wordt”. M7 frummelt wat aan de klei, kijkt er naar en draait het ondersteboven. “Ah, ik zie al wat het wordt. Ik ben een giraf aan het maken”. Ze knijpt wat, rolt de deegroller er woest overheen, trekt stukken klei los en plakt de stukken er weer voorzichtig aan.
Lees verder