Hij heeft me ontzettend geholpen de laatste weken en hij is er altijd voor me. Hij is de stille kracht. De verpersoonlijking van rust. Altijd staat hij voor me klaar, elke keer weer helpt hij me. Vangt hij me op. Masseert hij mijn rug, ondersteunt hij mijn nek. Hij vermaakt de kids en ook voor de visite staat hij altijd klaar. Hij en ik zijn met elkaar vergroeid geraakt.
Naast een boel lieve kaarten, een rekening (…) en een nieuw jurkje, kreeg ik vandaag een prachtige brief. Hieronder kun je hem lezen. Bedankt Stichting Haarwensen! En.. Heel erg graag gedaan! Maak er iets moois van! Lees verder
“Ik wil eruit. Buitenspelen wil ik!”. Dit keer is het niet M6 die dit roept. Ik ben het. Lichtelijk gefrustreerd. Ik zit al drie weken binnen. Al twee weken kijk ik uit op die kenmerkende sluis. Zie ik mensen lopen, fietsen, springen, rennen en ijsjes likkend voorbij lopen. Zie ik de eerste boten de sluis weer passeren. Mensen vakantie vieren in de omgeving die zo bij mij hoort.
De bel gaat. S. Is even met de kids buiten en dus schuifel ik voorzichtig naar de voordeur. Ik ben net wakker. Het eerste dat ik zie als ik de deur open is een immense bos bloemen. De man die hem me overhandigt verdwijnt achter de rozen, lelies en het fluitekruid.
Ik schrijf een kaartje aan een vriendinnetje van M6 en M7. Ze is weer thuis uit het ziekenhuis en natuurlijk moet ze verwend worden met kaartjes en harten onder de riem. Het fijne van Greetz is dat je kaartjes vanuit je hippe hulpmiddelenbed kunt kiezen en versturen. Lees verder
“Mag ik je haar houden? Dan kan ik het in mijn eigen haar vastmaken en dan heb ik écht heel lang haar” “Nee, we doen het in deze envelop. Weet je nog waarom?” “Oh, ja! Voor de kindjes zonder haar! Mijn haar is inmiddels opgestuurd naar Stichting Haarwensen.
Ongetwijfeld de moeilijkste vraag die me gesteld kan worden is precies de vraag die iedereen stelt. “Hoe gaat het?” Het is een logische vraag. Het antwoord is alleen voor mij heel lastig te geven. Want wat is goed? Wat is slecht? Redelijk? Lees verder
Gister en vandaag zijn niet bepaald mijn beste dagen tot nu toe. Ik kan (dus?) even geen inspiratie vinden voor een scherpe blog. Ik maak me er even vanaf met een toepasselijke spreuk die ik ooit vond op één van de sites van Laura: Like & Love(it!). Morgen ongetwijfeld meer nieuws. Lees verder
“Wat lach je opeens hard! En vaak!” Gisteravond lachte ik zelfs J1 wakker tijdens een telefoontje met K. Hij slaapt op oudjaaravond gerust door een chinese rol van een meter doorsnede, dus die lach van mij zal behoorlijk richting een bataljon gillende keukenmeiden gegaan zijn. “Ik weet ook niet hoe het komt. Het voelt alsof er een grijze waxlaag van me afgevallen is”. Lees verder
Zo. Meet the new Agaat! Laat je me weten wat je vindt? Lees verder