Dagelijks worstel ik me door een bergje werkmail. Mijn manier om bij te blijven. Ik probeer mijn werk zoveel mogelijk van me af te zetten, maar soms lukt dat moeizaam. De angst dat ik straks, als ik weer kan werken, te veel tijd en energie moet stoppen in het inwerktraject, is te groot. Lees verder
Ze rolt de klei over de tafel. “Ik maak iets moois voor je. Iets heel bijzonders. Zo bijzonder, dat ik niet eens weet wat het wordt”. M7 frummelt wat aan de klei, kijkt er naar en draait het ondersteboven. “Ah, ik zie al wat het wordt. Ik ben een giraf aan het maken”. Ze knijpt wat, rolt de deegroller er woest overheen, trekt stukken klei los en plakt de stukken er weer voorzichtig aan.
Lees verder
“Ik wil eruit. Buitenspelen wil ik!”. Dit keer is het niet M6 die dit roept. Ik ben het. Lichtelijk gefrustreerd. Ik zit al drie weken binnen. Al twee weken kijk ik uit op die kenmerkende sluis. Zie ik mensen lopen, fietsen, springen, rennen en ijsjes likkend voorbij lopen. Zie ik de eerste boten de sluis weer passeren. Mensen vakantie vieren in de omgeving die zo bij mij hoort.
Ongetwijfeld de moeilijkste vraag die me gesteld kan worden is precies de vraag die iedereen stelt. “Hoe gaat het?” Het is een logische vraag. Het antwoord is alleen voor mij heel lastig te geven. Want wat is goed? Wat is slecht? Redelijk? Lees verder
“Wat lach je opeens hard! En vaak!” Gisteravond lachte ik zelfs J1 wakker tijdens een telefoontje met K. Hij slaapt op oudjaaravond gerust door een chinese rol van een meter doorsnede, dus die lach van mij zal behoorlijk richting een bataljon gillende keukenmeiden gegaan zijn. “Ik weet ook niet hoe het komt. Het voelt alsof er een grijze waxlaag van me afgevallen is”. Lees verder
“Wil jij mijn haar even opmeten?” Ik tik een scherm open en wijs naar de tekst. “25 centimeter, red ik dat?”. Ik kijk naar het plaatje van een meisje. Een jaar of zeven moet ze zijn. Kaal. Lees verder
Ik groei dicht. Na een midweek ziekenhuis kwam er bijna 6 kilo bij. Vocht. Ik gaf dapper de medicatie de schuld, maar nu het vochtpeil wat zakt, de putten in de enkels minder diep kunnen worden ingedrukt en mijn buik weer richting ‘strak’ (as if…) gaat, zie ik dat de weegschaal nog altijd wat minder vriendelijk is dan voor de operatie. Lees verder
Vorige week om deze tijd was de operatie al een uurtje bezig. Nu neem ik de laatste stoot medicijnen. Thuis. Het is een wonderlijke week geweest. Ingrijpend, keihard, spannend, maar ook mooi. Mijn ogen zijn op bepaalde fronten letterlijk en figuurlijk weer open gegaan en bepaalde waarden en heilige huisjes heb ik omver kunnen gooien. Moeten gooien. Lees verder
Ik heb een slechte en onrustige nacht achter de rug. De Dexamethason zorgt voor enorme energiestoten en adrenaline. Slapen is dus lastig. Ik slaap tussen de onderzoekjes en visites (dank jullie wel, Kim, Agnes, Rike, Amanda!) wel door, maar voel me erg onrustig en druk. Lees verder
Iedereen bedankt voor de onwijs lieve berichten, telefoontjes, smsjes, whatssapjes, etc. Heel erg mooi om te zien wie er allemaal meeleest en -leeft. Dat doet zo goed… Lees verder